Voor een effectievere verwerking van het mijnafval

De positieve ontwikkeling van de mijnbouw in de tweede helft van de 19e eeuw vereiste een effectievere de mineralen scheiding. Daarom liet de mijnleiding tussen maart 1906 en april 1907 een zeer moderne behandelingsinstallatie bouwen.
De verwerking is het scheiden en sorteren van bruikbare materialen uit het mijnafval. Dit omvat alles wat bovengronds wordt afgevoerd, d.w.z. ertsen en het onbruikbare gesteente. De verwerking omvat ook de noodzakelijke verkleining van het mijnafval, evenals de totaliteit van alle apparaten en installaties die voor dit doel zijn gebouwd of operationeel zijn. In het geval van de verwerking van ertsen verkregen men een ertsconcentraat, dat verder wordt verwerkt in de smelterijen.

De verwerking maakt gebruik van mechanisch-fysische methoden door de verschillende eigenschappen van de mineralen te benutten. De minerale metaaldragers (ertsen) hebben meestal voldoende grote gewichtsverschillen ten opzichte van het ganggesteente, zodat een scheiding op basis van het specifieke gewicht mogelijk is (dichtheidsklasse).
De nieuw gebouwde installatie werkte met meer of minder schuin geplaatste, vlakke tafels. Hier werden de uitgezochte, gemalen gesteente- of ertsdeeltjes afgevoerd. Een continue stroom van water spoelde de lichtere gesteentedeeltjes weg en liet de zwaardere ertsdeeltjes als zogenaamde ertsconcentraat liggen.

Dit effect werd nog versterkt door de gehele tafel in trilling te brengen (vibratie). Dergelijke installaties worden ook wel schudtafels genoemd. De methode van dichtheidsklasse vindt ook toepassing bij het scheiden van polymetallisch erts (bestaande uit meerdere metaalverbindingen), zodat niet alleen het erts van het ganggesteente kan worden gescheiden, maar ook de verschillende ertscomponenten onderling. In het geval van de mijn Diepenlinchen waren dit zwavelverbindingen van de metalen lood, zink en ijzer (markasiet, ook wel zwavelkies genoemd). De nieuwe installatie kon 257 ton mijnafval per dag verwerken.

Het gold destijds niet alleen in Duitsland als een van de meest geavanceerde van zijn soort en werd gebouwd door de "Firma Fr. Gröppel, C. Lührigs Nachfolger in Bochum i. W.". Hierbij moet worden opgemerkt dat de zeer effectieve processtromen alleen konden worden bereikt door consequente en kostbare optimalisatie van de verschillende procesparameters, d.w.z. de korrelgrootte van het verwerkingsmateriaal, de hoeveelheid en stromingssnelheid van de waterstroom, amplitude en frequentie van de trillingen.

Om de kwaliteitsvolle concentraten te waarborgen, moest het selectieproces meerdere keren worden herhaald. Uiteraard waren ook hier de genoemde optimalisatieprocedures noodzakelijk. De benodigde hoeveelheid bereikte men door parallelle werking van verschillende verwerkingslijnen.

(Tekst: Jens Mieckley)